پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۷

در باغ جهان میل تماشایم نیست

با حوری و غلمان سرِ سودایم نیست

از نعمت هر دو گیتی ار، بخشندم

یک جرعهٔ می دگر تمنّایم نیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹این دختر رز، چه شوخ و شنگ آمده است
  2. شمارهٔ ۱۰در آرزوی جرعه ی می جانم سوخت
  3. شمارهٔ ۱۱گفتی که به وقت مردن آیم به سرت
  4. شمارهٔ ۱۲زهّاد، به دخت رز، ببندند نکاح
  5. شمارهٔ ۱۳بر دوش پیمبر چو علی بالا، شد
  6. شمارهٔ ۱۴کس کو که توان علی به عینین بیند
  7. شمارهٔ ۱۵در خلقت مرتضی به هنگام وجود
  8. شمارهٔ ۱۶گر بنده گنه ز رحمتت بیش کند
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.