پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۲

نبود، به جز از علی کسی مرد خدا

باشد او شیر دست پرورد خدا

حق منحصر است و فرد، در فرد علی

او منحصر است و فرد، در فرد خدا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴مُشکی که ز نافه است و اصلش ز خطاست
  2. شمارهٔ ۵این رتبه علی را، ز علی اعلاست
  3. شمارهٔ ۶هرکس که بمیرد اهل یا، نا اهل است
  4. شمارهٔ ۷در باغ جهان میل تماشایم نیست
  5. شمارهٔ ۸این دختر رز، که مادرش انگور است
  6. شمارهٔ ۹این دختر رز، چه شوخ و شنگ آمده است
  7. شمارهٔ ۱۰در آرزوی جرعه ی می جانم سوخت
  8. شمارهٔ ۱۱گفتی که به وقت مردن آیم به سرت
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.