پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۱۲

عاشقانه عشقبازی می کنیم

تا نپنداری که بازی می کنیم

خان و مان عقل ویران کرده ایم

سرخوشیم و ترکتازی می کنیم

در پی کفر حقیقی می رویم

ترک اسلام مجازی می کنیم

کشتهٔ عشق و شهید حضرتیم

آفرین بر دست غازی می کنیم

ما به آب دیدهٔ ساغر مدام

خرقهٔ خود را نمازی می کنیم

هرچه می بینیم چون معشوق ماست

عاشقانه دل نوازی می کنیم

سیدیم و بندهٔ محمود خویش

بر در سلطان ایازی می کنیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۲۱۴هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیم
  2. غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ما ازین خلوت میخانه به جائی نرویم
  3. غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم
  4. غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ما گدایان حضرت شاهیم
  5. غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ما گوهر بحر لایزالیم
  6. غزل شمارهٔ ۱۲۱۹فارغیم از ملک عالم فارغیم
  7. غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ما عاشق چشم مست عشقیم
  8. غزل شمارهٔ ۱۲۲۱هر دمی نقش خیالی می نگارد نور چشم
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.