پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۰۰۱

بایزید است جان و هم جانان دل

بایزید است سرور و سلطان دل

بایزید است پیشوای اهل دل

بایزید است مقتدای جان دل

بایزید است کاشف اسرار غیب

بایزید است واقف سبحان دل

بایزید است قائل قول بلی

بایزید است حافظ قرآن دل

بایزد است آفتاب چرخ و جان

بایزید است نقطهٔ دوران دل

بایزید است گوهر بحر محیط

بایزید است جوهر ارکان دل

بایزید است بایزید است بایزید

سید اقلیم هفت ایوان دل

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۰۰۳اگر ذوق خوشی خواهی حریفی کن دمی بادل
  2. غزل شمارهٔ ۱۰۰۴حاصل ما دل است و حاصل دل
  3. غزل شمارهٔ ۱۰۰۵دل طالب یار و یار در دل
  4. غزل شمارهٔ ۱۰۰۶به جز درد سر از غافل چه حاصل
  5. غزل شمارهٔ ۱۰۰۷من چنین سرمست یارم سن نجک من سویله گل
  6. غزل شمارهٔ ۱۰۰۸دختری بر باد داده غنچهٔ خندان گل
  7. غزل شمارهٔ ۱۰۰۹ز آفتاب مهر او تابنده‌ام
  8. غزل شمارهٔ ۱۰۱۰شکر گویم که باز سر مستم
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.