پرش به محتوای اصلی
صامت بروجردی صامت بروجردی

غزلیات

شمارهٔ ۵۶

اگر از بی‌وفایی‌های تو حرفی به لب دارم

مشو آزرده دل جانا که هذیا ن‌ست تب دارم

دو زخمم از دو ابر بهر کشتن و عده فرمودی

به دوی حقی که من ای کج‌حساب از تو طلب دارم

مرا دیوانگی اندر محبت لازم است ورنه

به هنگام ضرورت فخر از حسن ادب دارم

در ایام فراغت هم نخواهم ذلت دشمن

که چشم طول عمر اندر شب هجران ز شب دارم

بکم عمری شدم قانع به مانند حباب امام

بود خوشحالیم از اینکهاز دریا نسب دارم

من آن دیگم که از خامی بجوشم دائماً (صامت)

ولی از مهر جانان مهر خاموشی به لب دارم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۸ترک دین و دل نمودم ترک جان هم می‌کنم
  2. شمارهٔ ۵۹ما از دو کون پای به دامن کشیده‌ایم
  3. شمارهٔ ۶۰دوش با پیک خیالت گفتگویی داشتیم
  4. شمارهٔ ۶۱بس که در باغ رخت محو تماشا ماندیم
  5. شمارهٔ ۶۲روزگاریست که ما طالب دیدار توئیم
  6. شمارهٔ ۶۳نگارا زخم دل را مرحمش کن
  7. شمارهٔ ۶۴دلی کز عشق مفتون نیست یا رب پر ز خونش کن
  8. شمارهٔ ۶۵شد از آن روزی که صحرای جنون ماوای من
همه‌ی غزلیات ←

صامت بروجردی درباره‌ی صامت بروجردی

میرزا محمد باقر صامت بروجردی معروف به صامت بروجردی و متخلص به صامت (۱۲۶۳-۱۳۳۳ قمری تولد و وفات در بروجرد)، یکی از شاعران مذهبی و مدیحه سرایان قرن سیزدهم و چهاردهم ایران است. بیشتر آثار صامت بروجردی را مرثیه‌های مذهبی در ستایش امامان شیعه و نیز نوحه‌ها و اشعاری در توصیف عاشورا تشکیل می‌دهد. دیوان وی مشتمل بر انواع شعرها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.