پرش به محتوای اصلی
صامت بروجردی صامت بروجردی

غزلیات

شمارهٔ ۶۳

نگارا زخم دل را مرحمش کن

ترحم بر هجوم ماتمش کن

شده بسیار بار درد و داغم

اگر داری سر یاری سر یاری کمش کن

سر بیگانگی دارد وصالت

خدایا با محبان همرهش کن

شده بر یوسف دل زندگی سخت

برون دیگر ز زندان غمش کن

دلا گر منزل آسوده خواهی

سراغ طره خم در خمش کن

شده (صامت) از این غمخانه دلتنگ

نگارا فارغ از این عالمش کن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵شد از آن روزی که صحرای جنون ماوای من
  2. شمارهٔ ۶۶نمی‌دانم شب هجر تو را باشد سحر یا نه
  3. شمارهٔ ۶۷رخت را ماه می‌گفتیم اگر مه داشت پیرایه
  4. شمارهٔ ۶۸چه خوش بود ار ز عشق اول دلی شیدا نمی‌کردی
  5. شمارهٔ ۶۹خوش به حال آن که روز بی‌کسی یارش تو باشی
  6. شمارهٔ ۷۰در شهرت ریا شد عمرم تمام نیمی
  7. شمارهٔ ۷۱تا کی از بخت فرو بسته گره وا نکنی
  8. شمارهٔ ۷۲مردم از تیر بلایت امتحانم می‌کنی
همه‌ی غزلیات ←

صامت بروجردی درباره‌ی صامت بروجردی

میرزا محمد باقر صامت بروجردی معروف به صامت بروجردی و متخلص به صامت (۱۲۶۳-۱۳۳۳ قمری تولد و وفات در بروجرد)، یکی از شاعران مذهبی و مدیحه سرایان قرن سیزدهم و چهاردهم ایران است. بیشتر آثار صامت بروجردی را مرثیه‌های مذهبی در ستایش امامان شیعه و نیز نوحه‌ها و اشعاری در توصیف عاشورا تشکیل می‌دهد. دیوان وی مشتمل بر انواع شعرها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.