پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۸۰

گل ز بلبل یاد گیرد مستی جاوید را

ذره آموزد سماع بیخودی خورشید را

بعد مردن گر تهیدستی ندارد حاصلی

چیست آمیزش به یکدیگر نبات و بید را

راه آمد شد اگر اینجا ندارد دور نیست

روزن ما از نظر انداخته خورشید را

بخت چون برگشت، در دفع کلاه سروری

هیأت وارون شود نقش نگین جمشید را

بزم وصل او مرا ماتمسرا باشد سلیم

صید قربانی چه می‌داند نشاط عید را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۲بیا که سوخت ز شوق تو لاله در صحرا
  2. شمارهٔ ۸۳من از میانه برون، یار در کنار مرا
  3. شمارهٔ ۸۴درین کشور چه میپرسی غرور حسن سرکش را
  4. شمارهٔ ۸۵در دیده ندارم دگر ای عهدشکن آب
  5. شمارهٔ ۸۶نیست ممکن جرعه ی آبی نباشد با نصیب
  6. شمارهٔ ۸۷سخن ماست سربسر مرغوب
  7. شمارهٔ ۸۸خون گل ریزد درین باغ پرافسون آفتاب
  8. شمارهٔ ۸۹بر آن سرم که کنم فاش گفتگوی شراب
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.