پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۶۷۹

دهد مرغ دلم را عزم پرواز

درای ناقه همچون زنگ شهباز

دلم وقت تپیدن های شوقت

دهد همچون جرس از سینه آواز

مجو ناسازی از ما، زان که باشد

تن چون موی ما ابریشم ساز

کند مرغ دلم از ناتوانی

به بال دیگران چون تیر پرواز

مگر بر داغ دوری خراسان

نهم مرهم سلیم از سیر شیراز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸۱چنین کز من بود نخل سخن سبز
  2. شمارهٔ ۶۸۲بهار در قدح گل می غریب مریز
  3. شمارهٔ ۶۸۳همچو گل پرده ی دل در خس و خاشاک انداز
  4. شمارهٔ ۶۸۴صبحدم چون صاحبان غیب بر اهل نیاز
  5. شمارهٔ ۶۸۵چو موج، موسم گل سبحه را در آب انداز
  6. شمارهٔ ۶۸۶چون گلم از جامه بر تن مانده دامانی و بس
  7. شمارهٔ ۶۸۷ای خوش آن سروری که از ناموس
  8. شمارهٔ ۶۸۸مگذر ز می، ز باطن اهل صفا بترس
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.