پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۶۸۱

چنین کز من بود نخل سخن سبز

چه سان طوطی شود در پیش من سبز

ز وصف خط نوخیز تو گردد

زبان چون مغز پسته در دهن سبز

به سوی باغ رو، کز شرم قدت

نگردد سرو دیگر در چمن سبز

خبر کردم ز خطت، گوش می دار

که خواهد گشت روزی این سخن سبز

سلیم از گریه در راه محبت

عصا چون خضر شد در دست من سبز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸۳همچو گل پرده ی دل در خس و خاشاک انداز
  2. شمارهٔ ۶۸۴صبحدم چون صاحبان غیب بر اهل نیاز
  3. شمارهٔ ۶۸۵چو موج، موسم گل سبحه را در آب انداز
  4. شمارهٔ ۶۸۶چون گلم از جامه بر تن مانده دامانی و بس
  5. شمارهٔ ۶۸۷ای خوش آن سروری که از ناموس
  6. شمارهٔ ۶۸۸مگذر ز می، ز باطن اهل صفا بترس
  7. شمارهٔ ۶۸۹از دلِ آشفتگان شرح پریشانی بپرس
  8. شمارهٔ ۶۹۰راه شوقی نسپردم افسوس
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.