پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۵۴۳

زلفت ز من حزین گریزد

این خوشه ز خوشه چین گریزد

در دست تو گل ز شرم رویت

وقت است در آستین گریزد

تیر تو ز صحبت دل ما

با موزه ی آهنین گریزد

از آفت برق، دانه ی ما

چون مور سوی زمین گریزد

تا کی ز جهان چو برق جستن؟

بیدرد! کسی چنین گریزد؟

از باده سلیم چون کشم دست؟

کی مور ز انگبین گریزد؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴۵بی‌نیازی عارفان را کارسازی می‌کند
  2. شمارهٔ ۵۴۶از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می‌کند
  3. شمارهٔ ۵۴۷سرشک شوق تو آبی به جوی ما آورد
  4. شمارهٔ ۵۴۸با عشق، کی مراتب امید شد بلند؟
  5. شمارهٔ ۵۴۹دلم آن زلف سیه برد و تغافل دارد
  6. شمارهٔ ۵۵۰دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد
  7. شمارهٔ ۵۵۱در چمن شمشاد من گر شانه بر کاکل زند
  8. شمارهٔ ۵۵۲قلم من که سخن با ورق دل دارد
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.