سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۸۰
دوستان می‌روم از خود که صبا می‌آید
بگذارید ببینم ز کجا می‌آید
بر دلم دست نگارین که نهاده‌ست، که باز
به مشامم ز نفس بوی حنا می‌آید
جلوه‌ام بر سر خار است و چو دست گلچین
در رهش بوی گلم از کف پا می‌آید
سیل در بادیهٔ عشق چنان هموار است
که گمان می‌بری از کوه صدا می‌آید
بس که ترسیده ز درد و غم غربت چشمم
نگهم از سر مژگان به قفا می‌آید
ز استخوان خوردن من همچو چراغ کشته
بوی دود از سر منقار هما می‌آید
عمر جاوید، سلیم از می گلگون خیزد
تا بود باده، چه از آب بقا می‌آید؟