پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۲۶

حسن با مهر و وفا بیگانه است

هر که عاشق می شود، دیوانه است

نیست بی یاران هوای گلشنم

باغبان فصل خزان در خانه است

بی لب میگون او در انجمن

شیشه سرگردان تر از پیمانه است

حسن بهر عشقبازان قحط نیست

هر که شمعی دارد از پروانه است

راز عالم را به پایان کس نبرد

گوش ما بر آخر افسانه است

در محبت مهر خاموشی سلیم

بر لب من قفل آتشخانه است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۲۸آن قدر سوزی که خواهد شعله با آه من است
  2. شمارهٔ ۳۲۹نشان هستی من چون حباب پیرهن است
  3. شمارهٔ ۳۳۰قصه ی منصور را سر کرده است
  4. شمارهٔ ۳۳۱چو مجنون بر زبانم حرف او افسانهٔ لیلی‌ست
  5. شمارهٔ ۳۳۲عاشقانیم، به ما طعنه ی دیگر خود نیست
  6. شمارهٔ ۳۳۳گر عاشقی، از گنه چه باک است
  7. شمارهٔ ۳۳۴مرا گوش از بهر پیغام اوست
  8. شمارهٔ ۳۳۵همه تن خون دل من همچو دهان زخم است
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.