پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۴

صد نشان خاک مرا از اثر عصیان است

یکی از جمله ی آنها گل نافرمان است

زان درین بحر خموشند حقایق دانان

که حبابی چو برآورد نفس، طوفان است

ذوقی از دیدن معشوق به دلگیری نیست

غنچه در چاک قفس، قفل در زندان است

باخبر باش فریبت ندهد ای زاهد

می دود در رگ و پی، دختر رز شیطان است!

کام دل جلوه گر و دست تصرف کوتاه

نفس ما همچو سگ خانه ی آهوبان است

چهره گلگون نکند جز می انگور، سلیم

رگ تاک است که در هند خطابش پان است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۶خزان ببین که چمن را چگونه جان داده ست
  2. شمارهٔ ۱۲۷چشم من حلقه‌ای از سلسلهٔ دست من است
  3. شمارهٔ ۱۲۸گدای کوی خراباتم و غمم این است
  4. شمارهٔ ۱۲۹جهان بر خود مرا واله گرفته ست
  5. شمارهٔ ۱۳۰می‌شناسم چشم او را، طرفه مست کافری‌ست
  6. شمارهٔ ۱۳۱بیار می که غمم باز در هجوم گرفت
  7. شمارهٔ ۱۳۲میخانه ی ما چون طرب آبادِ بهار است
  8. شمارهٔ ۱۳۳در چمن چون لاله می بی‌باک می‌باید گرفت
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.