پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۳

تا سحر امشب شراب ناب می‌باید گرفت

خون‌بهای شمع از مهتاب می‌باید گرفت

عمر صرف باده کردی، روی در میخانه کن

هرچه آبش برده، در گرداب می‌باید گرفت

تا دم کشتن مکن در عشق ترک اضطراب

این روش را یاد از سیماب می‌باید گرفت

نوحه بر خود می‌کند همچون صنوبر نخل موم

در گلستانی کز آتش آب می‌باید گرفت

سعی در تحصیل می‌کن، زان که از دوران سلیم

نان گرفتن سهل باشد، آب می‌باید گرفت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵درین بساط که نقشی به مدعا ننشست
  2. شمارهٔ ۱۲۶خزان ببین که چمن را چگونه جان داده ست
  3. شمارهٔ ۱۲۷چشم من حلقه‌ای از سلسلهٔ دست من است
  4. شمارهٔ ۱۲۸گدای کوی خراباتم و غمم این است
  5. شمارهٔ ۱۲۹جهان بر خود مرا واله گرفته ست
  6. شمارهٔ ۱۳۰می‌شناسم چشم او را، طرفه مست کافری‌ست
  7. شمارهٔ ۱۳۱بیار می که غمم باز در هجوم گرفت
  8. شمارهٔ ۱۳۲میخانه ی ما چون طرب آبادِ بهار است
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.