پرش به محتوای اصلی
صغیر اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۰

با آنکه دل معاینه ناظر بروی تست

باز از پی مشاهده در جستجوی تست

هرجا که گرد نیست گرفتار رشتهٔی

آن رشته را چو می نگرم تار موی تست

هر گل بچشم اهل نظر طرفه دفتری

در وصف لطف و خوبی روی نکوی تست

هر غنچه بی نشان ز دهان تو میدهد

هر بلبلی فریفتهٔ رنگ و بوی تست

هر جا سخن کنند ز خوبان روزگار

آن گفتگو مقدمهٔ گفتگوی تست

در هر کجا که مینگرم جز تو نیست کس

دیر و کنشت و مسجد و بتخانه کوی تست

میخواستم به سوی تو رو آورم کنون

بینم که رویم از همه سویی بسوی تست

از سال و ماه و هفته نباشد خبر مرا

بس روز و شب دلم بغم روی و موی تست

باشد در آرزوی وصال تو هر کسی

تنها همین صغیر نه در آرزوی تست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲شیرم ولی اسیر به دام غزال دوست
  2. شمارهٔ ۱۲۳ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست
  3. شمارهٔ ۱۲۴قضا چو جاری و ساری بنا رضا و رضاست
  4. شمارهٔ ۱۲۵هر آنچه فتنه در این عالم و هر آنچه بلاست
  5. شمارهٔ ۱۲۶دور هجران را مگر اتمام نیست
  6. شمارهٔ ۱۲۷از غم زلفت ندانم دوش بر من چون گذشت
  7. شمارهٔ ۱۲۸خدای آنچه بزلف نگار چین انداخت
  8. شمارهٔ ۱۲۹دل مرا ز کمندت سر رهائی نیست
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی صغیر اصفهانی

محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.