صفی علیشاه
بخش ۸۲ - حقایق‌الاسماء
خود اسماء را حقایق آن صفاتست
که در معنی تعینهای ذات است
بآن اوصاف و اسماء یافت تمییز
زیکدیگر چنین کردند تجویز
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۸۴ - الحکمهبود خود حکمت معلوم لایق
- بخش ۸۵ - باب‌الخاء‌الخاطرنگردد خاطرت هرگز مکدر
- بخش ۸۶ - الخاتمبود گر بر ولایت محرمیت
- بخش ۸۷ - الخرقهتو را گر هست ذوقی از تصوف
- بخش ۸۸ - الخضرمراد از خضر بسط رهروانست
- بخش ۸۹ - الخطرهبود آن خطره کایدپیش سالک
- بخش ۹۰ - الخلهبود خلت بتحقیق موحد
- بخش ۹۱ - الخلوهبود خلوت ترا با حق تکلم
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.