صفی علیشاه
بخش ۲۸ - الاوتاد
زا و تاد ار بپرسی چار مردند
که هر یک در مقام خویش فردند
جهانرا در مقام حفظ و سکنند
جهات سته را این چار رکنند
محل نظره خلاق کونند
معین ملک و خود در عین عونند
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۰ - باب الابوابنکو دریاب شرح باب الابواب
- بخش ۳۱ - البارقهشود ظاهر بسالک در اوایل
- بخش ۳۲ - الباطلز باطل گر بپرسی جز عدم نیست
- بخش ۳۳ - البدلاءز بدلا یعنی ابدال مکرم
- بخش ۳۴ - البدنهبود بدنه از آن نفسی کنایت
- بخش ۳۵ - البرقبود برق آن ضیائی کاولین کار
- بخش ۳۶ - البرزخبود برزخ گرت با من بود دل
- بخش ۳۷ - البرزح الجامعدگر از برزخ جاکع بتفسیر
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.