پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۱۶۰ - الشیخ

مراد از شیخ باشد مرشد راه

ز حال خلق و عیب نفس آگاه

ز علم شرع و آداب طریقت

بود آگه هم از سر حقیقت

ره تکمیل را پیموده باشد

بفرق بعد جمع آسوده باشد

بود آگاه از امراض و آفات

و را مقدور هم دفع بلیات

بداند هر دوئی را خواصش

که باشد بر چه دردی اختصاصش

چنین شیخی در او روی وریانیست

ز ارشادش بجز حق مدعانیست

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۱۶۲ - حکایت ابوحمزهابوحمزه خراسانی که مردیست
  2. بخش ۱۶۳ - التمیزنپنداری شیوع این کودکانند
  3. بخش ۱۶۴ - باب الصاد صاحب‌الزمان و الوقت و الحالشنو از صاحب وقت و زمان حال
  4. بخش ۱۶۵ - صبیح الوجهصبیح‌الوجه شمس بذل و داد است
  5. بخش ۱۶۶ - الصباصبا نفحات رحمانیست کاید
  6. بخش ۱۶۷ - الصدیقبود صدیق تاکید صداقت
  7. بخش ۱۶۸ - صدق‌النورز صدق‌النور بشنو کت بکار است
  8. بخش ۱۶۹ - الصداءصدا بر دل خطور ناپسند است
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.