پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۱۵۹ - الشئون

شئون ذاتی و افعالی است آن

بتعبیر از نفوس و عین اعیان

خود اعیان و حقایق ز اعتبارش

در آن ذات‌الاحد دان برقرارش

چو اثمار شجر و اغصان و اوراق

که در تخم است مدغم بی‌زاغلاق

خود اندر واحدیت رخ نماید

ز هم پس منفصل در علم آید

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۱۶۱ - علامات الشیخ الکاملبود بهر چنین شیخی علامات
  2. بخش ۱۶۲ - حکایت ابوحمزهابوحمزه خراسانی که مردیست
  3. بخش ۱۶۳ - التمیزنپنداری شیوع این کودکانند
  4. بخش ۱۶۴ - باب الصاد صاحب‌الزمان و الوقت و الحالشنو از صاحب وقت و زمان حال
  5. بخش ۱۶۵ - صبیح الوجهصبیح‌الوجه شمس بذل و داد است
  6. بخش ۱۶۶ - الصباصبا نفحات رحمانیست کاید
  7. بخش ۱۶۷ - الصدیقبود صدیق تاکید صداقت
  8. بخش ۱۶۸ - صدق‌النورز صدق‌النور بشنو کت بکار است
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.