صفی علیشاه
بخش ۱۳۱ - السحق
بود سحق از نمود خویش هجرت
بتحت قهر سلطان حقیقت
ذهاب از رتبه و ترکیب و عادات
بنزد کبریا و عظمت ذات
از این ترکیب ناجورت بسایند
بترکیبی که بایستت نمایند
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۳۳ - السرشنو از سر و سر حق نگهدار
- بخش ۱۳۴ - سرالعلمشنو از سر علم از من به نصفت
- بخش ۱۳۵ - سرالحالاگر آگه ز سر حال گردی
- بخش ۱۳۶ - سرالحقیقهز حق سریست در اشیاء وثیقه
- بخش ۱۳۷ - حکایتمریدی خواست از پیری اجازت
- بخش ۱۳۸ - سرالتجلییکی از بهرت تسکین و تسلی
- بخش ۱۳۹ - سرالقدربود سرالقدر علمش بهر عین
- بخش ۱۴۰ - سرالربوبیهیک از سر ربوبیت بتحقیق
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.