صفی علیشاه
بخش ۱۳۰ - سجودالقلب
سجود قلب نفی مطلق آمد
فنای عبد در ذات حق آمد
فنازان شد که حق مشهود او شد
خودیت رفت و حق مسجود او شد
نگردد منصرف زان وجه لایح
باستعمال اعضا و جوارح
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۳۲ - السدرهزکبری برزخیت کوست سدره
- بخش ۱۳۳ - السرشنو از سر و سر حق نگهدار
- بخش ۱۳۴ - سرالعلمشنو از سر علم از من به نصفت
- بخش ۱۳۵ - سرالحالاگر آگه ز سر حال گردی
- بخش ۱۳۶ - سرالحقیقهز حق سریست در اشیاء وثیقه
- بخش ۱۳۷ - حکایتمریدی خواست از پیری اجازت
- بخش ۱۳۸ - سرالتجلییکی از بهرت تسکین و تسلی
- بخش ۱۳۹ - سرالقدربود سرالقدر علمش بهر عین
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.