پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۱۳ - الاسم

ز اسم ار اصطلاح ما بدانی

عجب باشد اگر در لفظ مانی

مراد از اسم نزد ما مسمی است

که او را اعتبار لفظ و معنی است

بوجهی اسم گویم عین ذات است

که در وی اعتبارات صفاتست

مسمی را در اسماء مستتردان

اثرها از مسمی مستمردان

بود آب آنکه اندر جوی جاریست

مراد از آب این با عوالف نیست

مسمی غیر از الفاظ مجازیست

که در وی اصطلاح ترک و تازیست

عرب گر ما خواند یا عجم آب

تو از وی آنکه مقصود است دریاب

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۱۵ - الاسم الاعظمدگر بشنو بیان اسم اعظم
  2. بخش ۱۶ - الاصطلامیکی از اصطلاحات اصطلام است
  3. بخش ۱۷ - الاعرافیکی از معنی اعراف بشنو
  4. بخش ۱۸ - الاعیان الثابتهشنو ز اعیان ثابت اصطلاحی
  5. بخش ۱۹ - الافق المبین والافق الاعلیافق باشد مبین اندر بدایت
  6. بخش ۲۰ - الافراد و الامیناناگر افراد را جوئی رجالند
  7. بخش ۲۱ - الامامانامامان قطب را همچون دو دستند
  8. بخش ۲۲ - ام الکتابگرت اندیشه‌ام الکتاب است
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.