صفی علیشاه
بخش ۱۲۵ - السالک
بود سالک یکی سیار در راه
همی تا هست در سیر الی الله
بطی راه دایم مشتهی اوست
میان مبتدی و منتهی اوست
بمادامی که در سیر و سلوک است
بمقصد نارسیده بی‌شکوک است
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۲۷ - الستربود ستر آن حجاباتی که محجوب
- بخش ۱۲۸ - الستائرزاکوان دان صورها را ستائر
- بخش ۱۲۹ - الستورستور آمد بتحقیق این هیاکل
- بخش ۱۳۰ - سجودالقلبسجود قلب نفی مطلق آمد
- بخش ۱۳۱ - السحقبود سحق از نمود خویش هجرت
- بخش ۱۳۲ - السدرهزکبری برزخیت کوست سدره
- بخش ۱۳۳ - السرشنو از سر و سر حق نگهدار
- بخش ۱۳۴ - سرالعلمشنو از سر علم از من به نصفت
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.