پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۱۲۴ - باب السین السابقه

کنند از سابقه اهل گواهی

اشارت بر عنایات الهی

عنایتها که او را در ازل بود

باهل صدق و اخلاص عمل بود

عنایاتی که اصلا گفتنی نیست

نهفته است ار چه هم بنعفتنی نیست

بیاران آنچه آن سلطان سر کرد

به پنهان کرد اما منتشر کرد

یکی از یار بیند روی زیبا

یکی لطف و اشارتها و ایما

اگر گویم عنایتهای سابق

دو صد دفتر شود بحر‌الحقایق

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۱۲۶ - السبخهبود سبخه هبا یعنی هیولا
  2. بخش ۱۲۷ - الستربود ستر آن حجاباتی که محجوب
  3. بخش ۱۲۸ - الستائرزاکوان دان صورها را ستائر
  4. بخش ۱۲۹ - الستورستور آمد بتحقیق این هیاکل
  5. بخش ۱۳۰ - سجودالقلبسجود قلب نفی مطلق آمد
  6. بخش ۱۳۱ - السحقبود سحق از نمود خویش هجرت
  7. بخش ۱۳۲ - السدرهزکبری برزخیت کوست سدره
  8. بخش ۱۳۳ - السرشنو از سر و سر حق نگهدار
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.