صفی علیشاه
بخش ۱۲۳ - الزیت
دگر نوریست زیتت در عبارت
کز استعداد اصلی شد اشارت
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۲۵ - السالکبود سالک یکی سیار در راه
- بخش ۱۲۶ - السبخهبود سبخه هبا یعنی هیولا
- بخش ۱۲۷ - الستربود ستر آن حجاباتی که محجوب
- بخش ۱۲۸ - الستائرزاکوان دان صورها را ستائر
- بخش ۱۲۹ - الستورستور آمد بتحقیق این هیاکل
- بخش ۱۳۰ - سجودالقلبسجود قلب نفی مطلق آمد
- بخش ۱۳۱ - السحقبود سحق از نمود خویش هجرت
- بخش ۱۳۲ - السدرهزکبری برزخیت کوست سدره
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.