پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۱۱۵ - باب الزاءالزاجر

بود زاجر همانا نور مقذوف

که اقتد در دلی با وعظ مالوف

به معنی واعظ است وداعی الله

کند قلب محق را از حق آگاه

دلی کش نیست نوری در جبلت

نه وعظ او را مفید آمد نه دعوت

نه هر قلبی محق شد در حضوری

رود ظلمت ز نور ایدون نه کوری

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۱۱۷ - تحقیق آیه النورمراد از نور اینجا صرف ذاتست
  2. بخش ۱۱۸ - تطبیقبد این از عالم اصغر علامت
  3. بخش ۱۱۹ - الزمردهز مرد داری از نور هدایت
  4. بخش ۱۲۰ - الزمانزمان مذکور شد در آن دایم
  5. بخش ۱۲۱ - الزواهرزواهر را بدان علم طریقت
  6. بخش ۱۲۲ - الزیتونبود زیتون همان نفسی که مذکور
  7. بخش ۱۲۳ - الزیتدگر نوریست زیتت در عبارت
  8. بخش ۱۲۴ - باب السین السابقهکنند از سابقه اهل گواهی
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.