پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۸۲۲

ای چشم تو پرده دار اعجاز

مژگان تو سایه پرور ناز

از قافله شکایت ما

چون ریگ روان نخیزد آواز

پیشانی صبح و آفتاب اوست

درسینه پاک گوهران راز

بر زنده قبای خاک مپسند

دل را ز غبار کین بپرداز

در پرده خون دل حصاری است

از لعل لب تو آب اعجاز

گردانده ز خلق روی امید

کار صائب بود خداساز

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۴۸۲۴روز روشن را شب تارست پنهان در لباس
  2. غزل شمارهٔ ۴۸۲۵درد پیری را جوانی می کند درمان و بس
  3. غزل شمارهٔ ۴۸۲۶می کنم سیرگل از چاک گریبان قفس
  4. غزل شمارهٔ ۴۸۲۷شربت بیماری دل تیغ سیراب است و بس
  5. غزل شمارهٔ ۴۸۲۸گوهر کامل عیاران چشم نمناک است و بس
  6. غزل شمارهٔ ۴۸۲۹دوزخ ارباب معنی صحبت قال است و بس
  7. غزل شمارهٔ ۴۸۳۰از دل آگاه در عالم همین نام است و بس
  8. غزل شمارهٔ ۴۸۳۱میوه باغ امیدم داغ حرمان است و بس
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.