پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۲۳۸

خوشم با ناله خود، دم همین است

چراغ حلقه ماتم همین است

مگو در بیغمی آسودگی هست

که غم گر هست در عالم همین است

مبند آزار موری نقش در دل

که اسم اعظم خاتم همین است

نرنجم گرچه مجنونم شمارند

تمیز مردم عالم همین است

جمال کعبه می خواهد سپندی

دلیل شوری زمزم همین است

به قرب گلعذاران دل مبندید

وصیت نامه شبنم همین است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۲۴۰به چشم من فلک یک چشمخانه است
  2. غزل شمارهٔ ۲۲۴۱نه هر تن لایق تشریف شاهی است
  3. غزل شمارهٔ ۲۲۴۲در خودآرایی خطرها مضمرست
  4. غزل شمارهٔ ۲۲۴۳همت ما را مکانی دیگرست
  5. غزل شمارهٔ ۲۲۴۴وقت ما از ساغر و مینا خوش است
  6. غزل شمارهٔ ۲۲۴۵از نظر هرگز خیالش دور نیست
  7. غزل شمارهٔ ۲۲۴۶تا نافه زلف مجلس آراست
  8. غزل شمارهٔ ۲۲۴۷شد آب و هنوز در حجاب است
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.