پرش به محتوای اصلی
ادیب صابر ادیب صابر

غزلیات

شمارهٔ ۱۰

چون زلف تو بی قرارم از عشقت

چون چشم تو با خمارم از عشقت

زان روی که برگ لاله را ماند

دل‌سوخته لاله‌وارم از عشقت

زان زلف چو روزگار شوریده

شوریدهٔ روزگارم از عشقت

بارم ندهی و من ز دلتنگی

با دیدهٔ اشکبارم از عشقت

تا خوار مرا چو خاک می‌داری

جز باد به کف ندارم از عشقت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲آن باده را که گونه بیجاده آمده است
  2. شمارهٔ ۱۳باد سحری طرب فزاید
  3. شمارهٔ ۱۴می خوارگان که باده ز رطل گران خورند
  4. شمارهٔ ۱۵گرچه رخش همیشه حکایت ز مه کند
  5. شمارهٔ ۱۶هر که معشوق محتشم دارد
  6. شمارهٔ ۱۷آن عهد و وفای ما کجا شد
  7. شمارهٔ ۱۸دیده که رخ و زلف تو از دور ببیند
  8. شمارهٔ ۱۹چشم من بی روی تو روشن مباد
همه‌ی غزلیات ←

ادیب صابر درباره‌ی ادیب صابر

شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن ‌اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.