سعدی
شمارهٔ ۲۳
در چشمت ار حقیر بود صورت فقیر
کوته نظر مباش که در سنگ گوهرست
کیمخت نافه را که حقیرست و شوخگن
قیمت بدان کنند که پر مشک اذفرست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۵دست بر پشت مار مالیدن
- شمارهٔ ۲۶گر سفیهی زبان دراز کند
- شمارهٔ ۲۷هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام
- شمارهٔ ۲۸ - در عزت نفسگویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای
- شمارهٔ ۲۹ره نمودن به خیر ناکس را
- شمارهٔ ۳۰دشمن اگر دوست شود چند بار
- شمارهٔ ۳۱دهل را کاندرون زندان بادست
- شمارهٔ ۳۲ماه را دید مرغ شب پره گفت
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.