سعدی
شمارهٔ ۲۲
پدرم بندهٔ قدیم تو بود
عمر در بندگی به سر بردست
بنده‌زاده که در وجود آمد
هم به روی تو دیده بر کردست
خدمت دیگری نخواهد کرد
که مرا نعمت تو پروردست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۴کسی گفت عزت به مال اندرست
- شمارهٔ ۲۵دست بر پشت مار مالیدن
- شمارهٔ ۲۶گر سفیهی زبان دراز کند
- شمارهٔ ۲۷هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام
- شمارهٔ ۲۸ - در عزت نفسگویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای
- شمارهٔ ۲۹ره نمودن به خیر ناکس را
- شمارهٔ ۳۰دشمن اگر دوست شود چند بار
- شمارهٔ ۳۱دهل را کاندرون زندان بادست
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.