سعدی
شمارهٔ ۳۱
دهل را کاندرون زندان بادست
به گردون می‌رسد فریادش از پوست
چرا درد نهانی برد باید؟
رها کن تا بداند دشمن و دوست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۳۳خواست تا عیبم کند پروردهٔ بیگانگان
- شمارهٔ ۳۴ای نفس چون وظیفهٔ روزی مقررست
- شمارهٔ ۳۵در سرای به هم کرده از پس پرده
- شمارهٔ ۳۶شهی که پاس رعیت نگاه می‌دارد
- شمارهٔ ۳۷صاحب کمال را چه غم از نقص مال و جاه
- شمارهٔ ۳۸ضرورتست به توبیخ با کسی گفتن
- شمارهٔ ۳۹اگر خود بردرد پیشانی پیل
- شمارهٔ ۴۰در حدود ری یکی دیوانه بود
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.