سعدی
شمارهٔ ۳۹
اگر خود بردرد پیشانی پیل
نه مردست آنکه در وی مردمی نیست
بنی آدم سرشت از خاک دارد
اگر خاکی نباشد آدمی نیست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۴۱بیا که پرده برانداختم ز صورت حال
- شمارهٔ ۴۲به تماشای میوه راضی شو
- شمارهٔ ۴۳چه سود از دزدی آنگه توبه کردن
- شمارهٔ ۴۴شنیدم که بیوه‌زنی دردمند
- شمارهٔ ۴۵ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان استیارب کمال عافیتت بر دوام باد
- شمارهٔ ۴۶مرا از بهر دیناری ثنا گفت
- شمارهٔ ۴۷بر تربت دوستان ماضی
- شمارهٔ ۴۸ای بلند اختر خدایت عمر جاویدان دهاد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.