سعدی
شمارهٔ ۴۲
به تماشای میوه راضی شو
ای که دستت نمی‌رسد بر شاخ
گر مرا نیز دسترس بودی
بارگه کردمی و صفه و کاخ
و آدمی را که دست تنگ بود
نتواند نهاد پای فراخ
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۴۴شنیدم که بیوه‌زنی دردمند
- شمارهٔ ۴۵ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان استیارب کمال عافیتت بر دوام باد
- شمارهٔ ۴۶مرا از بهر دیناری ثنا گفت
- شمارهٔ ۴۷بر تربت دوستان ماضی
- شمارهٔ ۴۸ای بلند اختر خدایت عمر جاویدان دهاد
- شمارهٔ ۴۹پسر نورسیده شاید بود
- شمارهٔ ۵۰بیا بگوی که پرویز از زمانه چه خورد
- شمارهٔ ۵۱جُوشَن بیار و نیزه و بَرگُستوانِ وَرد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.