سعدی
شمارهٔ ۴۴
شنیدم که بیوه‌زنی دردمند
همی گفت و رخ بر زمین می‌نهاد
هر آن کدخدا را که بر بیوه‌زن
ترحم نباشد زنش بیوه باد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۴۶مرا از بهر دیناری ثنا گفت
- شمارهٔ ۴۷بر تربت دوستان ماضی
- شمارهٔ ۴۸ای بلند اختر خدایت عمر جاویدان دهاد
- شمارهٔ ۴۹پسر نورسیده شاید بود
- شمارهٔ ۵۰بیا بگوی که پرویز از زمانه چه خورد
- شمارهٔ ۵۱جُوشَن بیار و نیزه و بَرگُستوانِ وَرد
- شمارهٔ ۵۲خون دار اگرچه دشمن خردست زینهار
- شمارهٔ ۵۳در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.