سعدی
شمارهٔ ۵۳
در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت
آن قدر عمری که دارد مردم آزاد مرد؟
کاستینها تر کنند از بهر او از آب گرم
فی‌المثل گر بگذرد بر دامنش از باد سرد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۵۵ملک ایمن درخت بارورست
- شمارهٔ ۵۶آن را که تو دست پیش داری
- شمارهٔ ۵۷آدمی فضل بر دگر حیوان
- شمارهٔ ۵۸تو خود جفا نکنی بی‌گناه بر بنده
- شمارهٔ ۵۹دیو اگر صومعه داری کند اندر ملکوت
- شمارهٔ ۶۰طمعِ خام که سودی بِکُنَم
- شمارهٔ ۶۱شد غلامی به جوی، کآب آرَد
- شمارهٔ ۶۲من هرگز آب چاه ندیدم چنین مداد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.