سعدی
شمارهٔ ۳۰
دشمن اگر دوست شود چند بار
صاحب عقلش نشمارد به دوست
مار همانست به سیرت که هست
ورچه به صورت به در آید ز پوست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۳۲ماه را دید مرغ شب پره گفت
- شمارهٔ ۳۳خواست تا عیبم کند پروردهٔ بیگانگان
- شمارهٔ ۳۴ای نفس چون وظیفهٔ روزی مقررست
- شمارهٔ ۳۵در سرای به هم کرده از پس پرده
- شمارهٔ ۳۶شهی که پاس رعیت نگاه می‌دارد
- شمارهٔ ۳۷صاحب کمال را چه غم از نقص مال و جاه
- شمارهٔ ۳۸ضرورتست به توبیخ با کسی گفتن
- شمارهٔ ۳۹اگر خود بردرد پیشانی پیل
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.