سعدی
شمارهٔ ۳۶
شهی که پاس رعیت نگاه می‌دارد
حلال باد خراجش که مزد چوپانیست
وگر نه راعی خلق است زهرمارش باد
که هر چه می‌خورد او جزیت مسلمانیست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۳۸ضرورتست به توبیخ با کسی گفتن
- شمارهٔ ۳۹اگر خود بردرد پیشانی پیل
- شمارهٔ ۴۰در حدود ری یکی دیوانه بود
- شمارهٔ ۴۱بیا که پرده برانداختم ز صورت حال
- شمارهٔ ۴۲به تماشای میوه راضی شو
- شمارهٔ ۴۳چه سود از دزدی آنگه توبه کردن
- شمارهٔ ۴۴شنیدم که بیوه‌زنی دردمند
- شمارهٔ ۴۵ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان استیارب کمال عافیتت بر دوام باد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.