سعدی
شمارهٔ ۲۶
گر سفیهی زبان دراز کند
که فلانی به فسق ممتازست
فسق ما بی‌بیان یقین نشود
و او به اقرار خویش غمازست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۸ - در عزت نفسگویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای
- شمارهٔ ۲۹ره نمودن به خیر ناکس را
- شمارهٔ ۳۰دشمن اگر دوست شود چند بار
- شمارهٔ ۳۱دهل را کاندرون زندان بادست
- شمارهٔ ۳۲ماه را دید مرغ شب پره گفت
- شمارهٔ ۳۳خواست تا عیبم کند پروردهٔ بیگانگان
- شمارهٔ ۳۴ای نفس چون وظیفهٔ روزی مقررست
- شمارهٔ ۳۵در سرای به هم کرده از پس پرده
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.