سعدی
شمارهٔ ۱۱۰
هزار سال به امید تو توانم بود
اگر مراد برآید هنوز باشد زود
اگر مراد نیابم مرا امید بسست
نه هر که رفت رسید و نه هر که گفت شنود
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۱۲اگر ملازم خاک در کسی باشی
- شمارهٔ ۱۱۳نگر تا نبینی ز ظلم شهی
- شمارهٔ ۱۱۴روزِ قالی‌فِشاندَنَست امروز
- شمارهٔ ۱۱۵گر خردمند از اوباش جفایی بیند
- شمارهٔ ۱۱۶هر که بینی مراد و راحت خویش
- شمارهٔ ۱۱۷ - ظاهرا در مدح صاحب دیوان استبه سمع خواجه رسانید اگر مجال بود
- شمارهٔ ۱۱۸ناگهان بانگ در سرای افتد
- شمارهٔ ۱۱۹یارب این نامه‌سِیَه‌کرده‌ی بی‌فایده‌عُمْر
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.