سعدی
شمارهٔ ۱۰۹
مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد
مرد صاحبنظر آنجا که وفا بیند و جود
سفله گو روی مگردان که اگر قارونست
کس ازو چشم ندارد کرم نامعهود
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۱۱هر که بر روی زمین مهلت عیشی دارد
- شمارهٔ ۱۱۲اگر ملازم خاک در کسی باشی
- شمارهٔ ۱۱۳نگر تا نبینی ز ظلم شهی
- شمارهٔ ۱۱۴روزِ قالی‌فِشاندَنَست امروز
- شمارهٔ ۱۱۵گر خردمند از اوباش جفایی بیند
- شمارهٔ ۱۱۶هر که بینی مراد و راحت خویش
- شمارهٔ ۱۱۷ - ظاهرا در مدح صاحب دیوان استبه سمع خواجه رسانید اگر مجال بود
- شمارهٔ ۱۱۸ناگهان بانگ در سرای افتد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.