سعدی
رباعی شمارهٔ ۴۷
بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد
دور از تو گرش دلیست پر خون باشد
آن کش نفسی قرار بی‌روی تو نیست
اندیش که بی‌تو مدتی چون باشد
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۴۹ما را به چه روی از تو صبوری باشد
- رباعی شمارهٔ ۵۰مشنو که مرا از تو صبوری باشد
- رباعی شمارهٔ ۵۱آن خال حسن که دیدمی خالی شد
- رباعی شمارهٔ ۵۲دانی که چرا بر دهنم راز آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۳روزی نظرش بر من درویش آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۴گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۵وقت گل و روز شادمانی آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۶در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.