سعدی
رباعی شمارهٔ ۵۳
روزی نظرش بر من درویش آمد
دیدم که معلم بداندیش آمد
نگذاشت که آفتاب بر من تابد
آن سایه گران چو ابر در پیش آمد
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۵۵وقت گل و روز شادمانی آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۶در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
- رباعی شمارهٔ ۵۷در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند
- رباعی شمارهٔ ۵۸گویند مرو در پی آن سرو بلند
- رباعی شمارهٔ ۵۹کس با تو عدو محاربت نتواند
- رباعی شمارهٔ ۶۰آنان که پری‌روی و شکر گفتارند
- رباعی شمارهٔ ۶۱آن کودک لشکری که لشکر شکند
- رباعی شمارهٔ ۶۲کس عیب نظر باختن ما نکند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.