سعدی
رباعی شمارهٔ ۵۴
گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد
کان شوخ دوان دوان به تعجیل آمد
گفتم که نمی‌نهی رخی بر رخ من
گفتا برو ابلهی مکن پیل آمد
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۵۶در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
- رباعی شمارهٔ ۵۷در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند
- رباعی شمارهٔ ۵۸گویند مرو در پی آن سرو بلند
- رباعی شمارهٔ ۵۹کس با تو عدو محاربت نتواند
- رباعی شمارهٔ ۶۰آنان که پری‌روی و شکر گفتارند
- رباعی شمارهٔ ۶۱آن کودک لشکری که لشکر شکند
- رباعی شمارهٔ ۶۲کس عیب نظر باختن ما نکند
- رباعی شمارهٔ ۶۳مجنون اگر احتمال لیلی نکند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.