سعدی
رباعی شمارهٔ ۵۶
در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
بربود دلم ز دست و در پای افکند
این دیدهٔ شوخ می‌برد دل به کمند
خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۵۸گویند مرو در پی آن سرو بلند
- رباعی شمارهٔ ۵۹کس با تو عدو محاربت نتواند
- رباعی شمارهٔ ۶۰آنان که پری‌روی و شکر گفتارند
- رباعی شمارهٔ ۶۱آن کودک لشکری که لشکر شکند
- رباعی شمارهٔ ۶۲کس عیب نظر باختن ما نکند
- رباعی شمارهٔ ۶۳مجنون اگر احتمال لیلی نکند
- رباعی شمارهٔ ۶۴آن درد ندارم که طبیبان دانند
- رباعی شمارهٔ ۶۵مردان نه بهشت و رنگ و بو می‌خواهند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.