سعدی
رباعی شمارهٔ ۴۹
ما را به چه روی از تو صبوری باشد
یا طاقت دوستی و دوری باشد
جایی که درخت گل سوری باشد
جوشیدن بلبلان ضروری باشد
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۵۱آن خال حسن که دیدمی خالی شد
- رباعی شمارهٔ ۵۲دانی که چرا بر دهنم راز آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۳روزی نظرش بر من درویش آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۴گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۵وقت گل و روز شادمانی آمد
- رباعی شمارهٔ ۵۶در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
- رباعی شمارهٔ ۵۷در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند
- رباعی شمارهٔ ۵۸گویند مرو در پی آن سرو بلند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.