سعدی
غزل شمارهٔ ۲۳۳
روندگانِ مقیم از بلا نپرهیزند
گرفتگانِ ارادت به جور نگریزند
امیدواران، دستِ طلب ز دامن دوست
اگر فروگسلانند در که آویزند؟
مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست
که اهلِ معرفت از تو نظر بپرهیزند
نشانِ من به سرِ کوی می‌فروشان دِه
من از کجا و کسانی که اهل پرهیزند؟
بگیر جامهٔ صوفی، بیار جامِ شراب
که نیک‌نامی و مستی به هم نیامیزند
رضای دوست به دست آر و دیگران بگذار
هزار فتنه چه غم باشد ار برانگیزند؟
مرا که با تو که مقصودی آشتی افتاد
رواست گر همه عالم به جنگ برخیزند
به خون‌بهای منت کس مطالبت نکند
حلال باشد خونی که دوستان ریزند
طریق ما سر عجزست و آستانِ رضا
که از تو صبر نباشد که با تو بستیزند