رودکی
شمارهٔ ۷
جهانا! چه بینی تو از بچّگان
که گه مادری، گاه مادندرا؟
نه پاذیر باید تو را نه ستون
نه دیوار خشت و نه زآهن درا
رودکی
ادامه‌ی قصاید و قطعات
- شمارهٔ ۹با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین
- شمارهٔ ۱۰آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب
- شمارهٔ ۱۱گل صدبرگ و مشک و عنبر و سیب
- شمارهٔ ۱۲با خِردومَند، بی‌وفا بوَد این بخت
- شمارهٔ ۱۳رودکی چنگ بر گرفت و نواخت
- شمارهٔ ۱۴آن صحن چمن، که از دم دی
- شمارهٔ ۱۵به سرای سپنج مهمان را
- شمارهٔ ۱۶امروز به هر حالی بغداد بخاراست
درباره‌ی رودکی
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.