پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۴

آن صحن چمن، که از دم دی

گفتی: دم گرگ یا پلنگ است

اکنون ز بهار مانوی طبع

پرنقش و نگار همچو ژنگ است

بر کشتی عمر تکیه کم کن

که‌این نیل نشیمن نهنگ است

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۶امروز به هر حالی بغداد بخاراست
  2. شمارهٔ ۱۷این جهان پاک، خواب‌ْکردار است
  3. شمارهٔ ۱۸ - زمانهزمانه پندی آزادوار داد مرا
  4. شمارهٔ ۱۹به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را
  5. شمارهٔ ۲۰مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟
  6. شمارهٔ ۲۱آخر هر کس از دو بیرون نیست
  7. شمارهٔ ۲۲چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت
  8. شمارهٔ ۲۳مهر مفگن برین سرای سپنج
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.