پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۷

این جهان پاک، خواب‌ْکردار است

آن شناسد که دلْش بیدار است

نیکی او به جایگاه بد است

شادی او به جای تیمار است

چه نشینی بدین جهان هموار؟

که همه کار او نه هموار است

کُنِش او نه خوب و چهرش خوب

زشت کردار و خوب دیدار است

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۹به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را
  2. شمارهٔ ۲۰مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟
  3. شمارهٔ ۲۱آخر هر کس از دو بیرون نیست
  4. شمارهٔ ۲۲چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت
  5. شمارهٔ ۲۳مهر مفگن برین سرای سپنج
  6. شمارهٔ ۲۴پیشم آمد بامداد آن دلبر از راه شکوخ
  7. شمارهٔ ۲۵ای روی تو چو روز دلیل موحدان
  8. شمارهٔ ۲۶شاد زی با سیاه‌چشمان، شاد
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.